Ahmed Arif – Uy Havar

OY HEWAR – UY HAVAR

Tu di nava şewatan,
Yangınlar,
Dahfikên qehpe,
Kahpe fakları,
Aşîtên tirsê
Korku çığları
Laserên nêmê, dirîndeyên birçî,
Ve irin selleri, aç yırtıcılar,
Û kêrên avjehr de yî.
Suyu zehir bıçaklar ortasındasın.

Bi canêk, bi serê xwe mayiyî wey wey!
Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay!
Bêçek, bêstar, tezî
Pusatsız, duldasız, üryan
Bi canek, yek jî bi serê xwe
Bir cana bir de başa
Di dema berbangê de leylim-leylim
Seher vakti leylim -leylim
Tu di neynika nîşangehên celadan de yî.
Cellat nişangahlar aynasındasın.
Oy min ji te hezkiriye…
Oy sevmişim ben seni…

Ji Uskudarê vir de welatê kê ye lo!
Üsküdardan bu yan lo kimin yurdu!
Ê canê min…
He canım…
Li çiyayê Çîçekê xela û kokbirî,
Çiçekdağı kıtlık, kıran,
Gul nabişkive û tahlêk naweşe.
Gül açmaz, çağla dökmez.

Mûnzûr a bêmedet xiverên xwe
Vurur alnım şakına
Bi zinarên kevirhestan
Vurur çakmaktaşı kayalarıyla
Li firehiya eniya min dixe.
Küfrünü, Medetsiz, Munzur.
Ava Şahmûradê xwîn diherike
Şahmurat Suyu kan akar
Û ez helbestvanim.
Ve ben şairim.

Karkerê namûsê me yanê
Namus işçisiyim yani
Karkerê dil.
Yürek işçisi.
Bêtirs, bêbazarî, têr paqij
Korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş,
Ne awirek bi mirûz
Ne salkım bir bakış
Resmê te bikşînim,
Resmin çekeyim,
Ne bayek bêkewdan
Ne kınsız bir rüzgar
Misra birijînim.
Mısra dökeyim.
Oy min ji te hezkiriye…
Oy sevmişem ben seni…

Û tu hîn gavek berê,
Ve sen daha demincek,
Sal jî derbaz bibe gavek berê,
Yıllar da geçse demincek,
Mîna bistiya hatiye mişarkirin, ji te dûr ketibûm,
Bıçkılanmış dal gibi ayrı düştüğüm,
Sedema emrê min, hosteya min, dergîstiya min,
Ömrümün sebebi, ustam, sevgilim,
Birîna te di kûr da çûyî,
Yaran derine gitmiş,
Fitîl nagre, dizanim,
Fitil tutmaz, bilirim.
Le hesab di çiyan de ye,
Ama hesap dağlarladır,
Hêvî, bi çiyan.
Umut, dağlarla.

Bifikirî, nigekî me di çaxa fezayê,
Düşün, uzay çağında bir ayağımız,
Ê din di çarixa xam û gorê rîs de bi jî
Ham çarık, kıl çorapta olsa da biri
Bifikirî, dibitî(îhtimalî), fîziga atomê,
Düşün, olasılık, atom fiziği
Û evîna bêeman a ku em kirine em,
Ve bizi biz eden amansız sevda,
Her dû dem avitiye kendalekî
Atıp bir kıyıya iki zamın
Ji bo zarok û gulen sibê
Yarının çocukları, gülleri için
Ji bo pûrt û zîwanên her yekî
Herbirinin ayvatüyü, çilleri için,
Pîn lê xistiye,
Koymuş postasını,
resta wan dîtiye,
Görmüş restini.
Ê canê min,
He canım,
Tu jî bidomîne.
Sen getir üstünü.

Oy hewar!
Uy havar!
Bi eşqa Mihemed û Îsa,
Muhammed, İsa aşkına,
Bi eşqa razeka tu li ser radiza,
Yattığın ranza aşkına,
Deey, çiya dihêrifîne gurzê Ferhad!
Deeey, dağları un eder Ferhadın gürzü!
Hêla min a vala alava xinçerê
Benim de boş yanım hançer yalımı
Û li zûla min, di nav xwîn-xûdan ê de, asî,
Ve zulamda kan-ter içinde, asi,
Bibijêm erê, diqetîne hevsarê xwe
He desem, koparacak dizginlerini
Birayê gula heftber dilxwaziyekiye
Yediveren gül kardeşi bir arzu
Oy min ji te hezkiriye…
Oy sevmişem ben seni…

Ahmed Arif

Wergerandin: Jîyan Alpîranî

Parve Bike

Bersivekê Binivîsêne

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.